سهیل خسرویپور -
فارسی -زبانی که انسان، وامدار اوست- در دشتهای سیستان، در شهرهای خراسان، در خانههای فارس، در گوشه گوشهی این خاک و به عمر یک میهن، به وسعت یک فرهنگ و به بزرگی یک قوم بالیده است تا اینک بر زبان ما جاری شود. اما امروز آن زبان که به حق "درِّ دری" نامیدهاندش از پشت میز وزیر فرهنگ افغانستان به زندان میافتد، نامش از قانون اساسی تاجیکستان ِ فارسیزبان حذف میشود و در ایران نیز که همه جا صحبت از پاسداشت آن است در هجوم فنآوریهای نو تنها میماند. در کابل و دوشنبه فارسی در خیابانها به تیغ حسودان و بدخواهان در خون است و در تهران، در خانهها به هنگام کار با رایانههای شخصی و وسایل الکترونیکی آسیب میبیند.
هر روز چالش جدیدی در برابر زبانمان قد علم میکند. یک روز سه پارهاش میکنند و «فارسی»، «دری» و «تاجیکی» را سه زبان جدا میدانند، بیآن که لحظهای بیاندیشند که مرزهای سیاسی، مرزهای فرهنگی و زبانی نیستند. یک روز گوشیهای تلفن همراهی به دیار فارسیزبان وارد میشوند که امکان نوشتن به خط فارسی در آنها نیست و هیچ کس گمان نمیکند که اگر چارهاندیشی نشود چه ضربهای بر پیکر این زبان وارد خواهد شد. هر روز موضوعی جدید و هر روز بیتوجهی ِ تازه که شرح همهشان زمان بسیار میطلبد... .
تارنمای زبانفارسی -که به احترام فرهنگستان زبان فارسی «تارنما» خطاب میشود- برای پاسداشت زبان فارسی، برای تلاش در جهت رشد این زبان ِ همیشه زاینده، برای یادآوری یگانگی ِ فرهنگی فارسیزبانان، برای توجه خاص به همنشینی فنآوریهای نو با زبانفارسی ایجاد میشود. هر فارسیزبانی - و هر انسانی- سهمی از این تارنما خواهد داشت و تاثیرگذاری آن تنها با خرد و کوشش جمعی همهی ما امکانپذیر خواهد بود.
زبان ما، هویت ماست. زبان ما ستون نگهدارندهی فرهنگ ماست. زبان ما ابزار اندیشیدن ماست. همین زبان است که زیباترین سخنها را به آن شنیده و گفتهایم. همین زبان است که بهترین سرودهها را بدان خوانده یا نوشتهایم. تلاش برای پاسداشت و بالنده کردن زبان و فرهنگ، لطف به زبان و فرهنگ نیست بلکه لطفی است که ما در حق خویشتن انجام میدهیم.
تهران- ۱۳۷۸/۲/۲۴
در آغاز به کار تارنمای زبان فارسی
این فصل دیگریست 
دیدگاه های شما پس از بررسی راهبران تارنما، در این بخش نمایش داده خواهند شد.