سهراب حسینی - الف) چندی پیش وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی معرفی شد و رأی اعتماد گرفت. در دفاعیات خود محض مجاب کردن نماینده‏‏گان ملت، آموزش و گسترش زبان فارسی را از برنامه‏های وزارت مطبوع خویش عنوان کرد. آن هم در پیشگاه مجلسی که نه تنها کوچک‏ترین دغدغه‏ای در این زمینه ندارد، که حتی من بعید می‏دانم که آن‏ها بدانند زبان فارسی خوردنی‏ست یا مالیدنی. پیش‏از انتخابات نامه‏ای به فرهنگستان زبان نوشتم و به وساطت دوستی که با میرحسین موسوی رفاقت داشت پیگیر شدم که به دست‏اش رسیده باشد. تیری در تاریکی بود و چندان به آمدن پاسخ‏اش دل خوش نبودم. مضمون نامه درخواست از کاندیدای ریاست جمهوری برای اعلام مواضع‏اش پیرامون زبان فارسی بود. برنامه‏ای مدون که می‏دانستم هیچ‏یک ندارند. نامۀ دیگری هم با همین محتوا به نهاد ریاست جمهوری فرستادم که چون دوست مشترکی با جناب احمدی‏نژاد نداشتم طبعاً بی پاسخ ماند. شبی از شب‏های پیش‏از انتخابات اما دوست فرهنگستانی‏ام تماس گرفت و گفت امشب میرحسین موسوی در تلویزیون پیرامون زبان فارسی به پرسش‏های تو پاسخ می‌دهد؛ که پاسخ او را هم لابد شنیده‏اید. البته بناست نسخۀ تصویری همان سه دقیقه‏ای که ایشان در این باره صحبت کرده‏اند را روی سایت داشته باشیم تا آن‏ها که ندیده‏اند در جریان جزئیات قرار بگیرند. امیدوارم به زودی محقق شود. امروز اما پس‏از این مجادلات و گرفتاری‏ها، از خودم می‏پرسم به چالش کشیدن سران یک نظام آیا متضمن تحقق رؤیاهای اقلیت هست؟ چندان مهم نیست! ما مسیر خودمان را می‏رویم.
ب) در بازپسین پیشانی‏نوشتی که تحت عنوان سرمقاله نوشتم، به خواننده‏گان خودم تذکر دادم که ما در این سایت [تارنما]  داعیۀ آموزش زبان فارسی را نداریم. چند روزی گذشت و از مدیرمسئول شنیدم که دوستان تازه‏واردِ هرگز ندیده‏ام از من رمیده‏اند که چرا چنین گفته. در دنیای پس‏از هگل آموخته‏ایم که در هر پرسشی پاسخی نهفته است. پس این‏که ما با فلانی مخالفیم، یعنی با خلاف مطلبی که او مطرح کرده موافقیم. یعنی ما در این سایت زبان فارسیِ درست را آموزش هم می‏دهیم. من اما امروز به شما هشدار می‏دهم که در این بین نیستم. یعنی من جزو تیم آموزشی زبان فارسی در این سایت نیستم. عجالتاً در حوزه‏های دیگر در خدمتم.
ج ) پرسشی دارم که می‏خواهم پاسخ‏اش را به شور بگذارم. لطفاً در این بحث مشارکت کنید و این حقیقت را به خاطر داشته باشید که فرهنگِ درست، تنها با گفتمان رایج می‏شود. عمر خطابه مدت‏هاست که گذشته. این روش گفتمان را هم از این پس مکرر خواهم کرد. اگر عمری باشد...
ـ هنگامی‏که به عبارت «زبان فارسی»  فکر می‏کنید، اولین مشکلی که در این رابطه به ذهن‏تان می‏رسد چیست و در چه زمینه‏ای‏ست؟

این‌ها را نیز بخوانید:

» نقش ما پیوسته بر صحیفۀ زند‌ه‌گی می‌ماند، اگر زبان ما پیوسته زنده‌گی کند!