خواهش می‌کنم پیش از آن که نوشته‌ای را چاپ کنید، کمی کتاب‌های دوران دبستان خود را مطالعه بفرمایید تا نگارش درست واژگانی همچون "زندگی"، "چند ماهگی" و "کار کشتگان" را فرا بگیرید.
گرامی داشتن زبان فارسی با نوشتن مطالبی که همه‌ی واژگان آن از دوران ماقبل تاریخ زبان فارسی آمده، کاری سخت است ولی فایده‌ای ندارد چرا که امروز این زبان در گرو چیزی جز آن است. نوشته‌ای که پیش از خواندن، نیاز باشد تا آن را به زبان فارسی باز گردانیم، هنری نیست؛ اگر بتوان سلیس و روان نوشت، آن‌گاه می‌توان به داشتن زبانی با چنین توانایی و شیوایی افتخار کرد.
در ضمن، جهت اطلاع شما، به تازه(!)گی دیگر حرف همزه (ء) را در زبان فارسی نمی‌نویسند و قرار شده به جای آن از "ی" استفاده شود. پیشنهاد می‌کنم به جای تغییر دادن کلمه‌های درست، واژگان غلط را از نگارش خود حذف کنید.
با سپاس

درست می‌فرمایید اگر زبان ما از بین رود یا سست شود در واقع همه‌ی باورها و در اصل خود ما سست و یا از بین رفته‌ایم.

سلام
هر قدمی که در راستای ترویج و رونق زبان و ادبیات فارسی برداشته شود ، قابل ستایش و تقدیر است.چرا که زبان ما تمام هویت ماست و هم بدین شیوه است که می توانیم اصل خود را باز جسته و به دیگران هم بنمایانیم! آنچه که اینجا یادآوری آن ضروری به نظرم رسید ، این است که مروجان یک اندیشه و یا زبان باید خود آنقدر معتقد ، مسلط و پایبند به اصول آن باشند که هیچ مو لای درز آن نرود!و این بدان سبب است که به کار نشر و ترویج آسیبی نرسد.وجود اشکال در نوشته ی دوست گرامی آقای حسینی ،یکی از اختلالات املایی متداول در بین دانش آموزان ابتدایی و حتی سایر مقاطع تحصیلی است.هم هنگام جمع بستن با "ان"و هم هنگام افزودن "ی" به کلمات مختوم به "ه"(های غیر ملفوظ)برای ساختن صفت لیاقت،"ه" به "گ" تبدیل می شود.هرچند بیشتر اشکالات املایی ناشی از عدم آگاهی و تسلط ما به زبان مورد استفاده نیست اما به قول دکتر مهشید مشیری هنوز هم بسیارند کسانی که ضعف املایی دیگران را حمل بر بی سوادی یا کم سوادی آنان می کنند.ولی به زعم اینجانب نگاه یک سویه به این موضوع بدون در نظر گرفتن دشواری های زبان فارسی و وجود کلمات هم آوا اندکی بی عدالتی است.اسوی دیگر ،از کسی که داعیه دار آموزش و احیای زبان فارسی است ،دامن زدن به چنین اشکالاتی هرگزانتظارنمی رود وما نیز بر این باوریم که املای نه نوشته غلط ندارد اما نه برای مدرس املابلکه برای نو آموز! چه خوب است که ما هیچگاه به نوشته ی خود اعتماد نکنیم و علاوه بر اینکه باید خودمان با فاصله ی زمانی مناسب آن را چند باربخوانیم،بهتر است هم برای اطمینان از صحت نوشتار و هم برای ویرایش ، آن را به ویراستار ویا شخص دیگری بدهیم تا آن را مطالعه و سپس با اطمینان به انتشار آن اقدام کنیم.