سهیل خسرویپور -
سالانه میلیاردها تومان در صنایع گوناگون کشور سرمایهگذاری میشود. اهمیت بسیار زیاد صنایع (در صورت سرمایهگذاری خردمندانه) در پیشرفت، ایجاد اشتغال و کاهش وابستگی کشور بر کسی پوشیده نیست. اما برای لحظهای کشور را برای نمونه بدون صنعت خودروسازی تصور کنید و در مقابل برای لحظهای کشور را بدون زبان فارسی بپندارید. کدام یک فاجعهبارتر است؟ آیا متناسب با اهمیت زبان فارسی برای پاسداشت آن نیز سرمایهگذاری کردهایم؟
مسلما سخنی که مطرح میشود این نیست که از نظر ریالی به همان میزان که در صنایع سرمایهگذاری میشود در پاسداشت زبان فارسی نیز سرمایهگذاری شود. بحث این است که در دنیای کنونی که هر دستاوردی نیازمند هزینهایست باید برای پاسداشت زبان و فرهنگ ملی نیز به میزان نیاز و اهمیت آن هزینه شود. اگر کسی بگوید که تا کنون نیز میزان سرمایهگذاری کافی بوده است در جواب باید گفت یا میزان سرمایهگذاری کافی نبوده است و یا سرمایه خردمندانه هزینه نشده است؛ در غیر این صورت اکنون دانشآموزانمان با سیستمعاملهای فارسی کار میکردند؛ سالها بود که تربیت زبانشناسان را از دورهٔ کارشناسی و همسطح با دانشگاههای جهان آغاز کرده بودیم و ....
پاسداشت زبان فارسی نیازمند سرمایهگذاری فوری و خردمندانه است. شاید دانش و فنآوری دستنایافته را بتوان در آینده با پول خرید؛ اما زمان، زبان و فرهنگ از دست رفته را با خون دل نیز نمیتوان بازآورد.
پاسداشت زبان فارسی: نیازمند سرمایهگذاری 
