بسیار از مطالب خوبتان سپاسگزارم
ای کاش همه مانند شما به زبان و دینشان اهمیت می دادند
چو ایران نباشد تن من مباد

فارسی تکمیلی 3

نوشتار فارسی

..

ما فارسی خواندن و نوشتن را از بچگی در مدرسه یاد گرفتیم

و برایمان عادت شده است که کلمات را آنگونه که مطابق و مناسب

جمله است بخوانیم و زیاد هم خواندن برایمان سخت نیست.

ولی بچه های ما در خارج از کشور بعد از یاد گرفتن نوشتار زبان

کشور مهمان ، از حدود ده سالگی شروع به یاد گرفتن نوشتار

فارسی می کنند ، و با وجودی که فارسی صحبت می کنند ،

ولی موقع نوشتن فارسی و یا خواندن آن می گویند :

چرا باید اینجوری بخوانم ، چرا باید اینجوری بنویسم؟

تازه آنوقت متوجه می شویم ، مشکل نوشتن و خواندن

برای ما حل شده چون ما به تصویر خوانی عادت کرده ایم و

آنچه می خوانیم بصورت حافظه ای است ، و از مکان لغت

و جای آن در هماهنگی با لغات دیگر است که معنی برای

کلمه معلوم میشود و خواندن را برای ما آسان می کند .

اما فرزندان ما و تازه آموخته های نوشتار فارسی ،

می خواهند آنچه را که می گویند بنویسند و یا آنچه را

میخوانند بر اساس آن چیزی باشد که نوشته شده است.

اَلف در : اسب _ اسیر ، بصورت اَ

اَلف در : اتاق _ اتوبوس ، بصورت اُ

اَلف در : استفاده _ اداره ، بصورت اِ

خوانده می شود ،

اما در هر سه حالت بصورت ساده « ا » نوشته می شود ولی ما

بصورت تصویری یاد گرفته ایم که به سه صدای مختلف آنرا بخوانیم.

یک کُرُواتی که علاقه مند به یاد گرفتن زبان فارسی بود و همسر

ایرانی دارد ، می گفت: فرانسوی ها برای یک لغت چند حرف اضافه

هم می نویسند اما آن حرف ها را نمی خوانند و تلفظ نمی کنند .

ایرانی ها برای یک لغت چند تا حرف کم تر می نویسند

اما آنرا تلفظ می کنند بدون اینکه حرفی برای آن صدا

نوشته شده باشد ، چطور و از کجا و چه جوری ؟

.

برای زبان فارسی باید نوشتار را تکمیل کرد تا از روی حروف

بشود نوشته را درست خواند بدون آنکه از حافظه کمک گرفت

تا با در نظر گرفتن جای کلمه ، تلفظ صحیح آن را به یاد آورد .

یعنی خواندن کلمات ، تصویر خوانی نباشد و یا اینکه مجبور باشیم

به متن موضوع یا جمله نگاه کنیم تا آن لغت را درست بخوانیم .

.

حروف اضافه و شکل جدید هم به حروف فارسی اضافه نمی کنیم .

همان حروفی که داریم کافی است .

یک حرف را فقط ” یک صدائی ” تلفظ می کنیم .

« یک حرف یک صدا »

و چند صدا ، برای یک حرف بکار نمی بریم .

مثلا :

- الف بی کلاه « ا » در همه جا فقط صدای « اَ » می دهد : اسب .

- الف با کلاه « آ » در همه جا فقط صدای « آ » می دهد آبی.

- « و » در همه جا فقط صدای « اُ » می دهد : ( من ، تو ) .

- « وو » در همه جا فقط صدای « وو » می دهد :

( زور ، دور ) زوور ، دوور .

- « وْ » (و نقطه دار) در همه جا فقط صدای « و » می دهد :

(وقت ) وْ اقت .

-

با استفاده از این چند حرف موجود در نوشتار فارسی برای صداها ،

نوشتن منظور آسان تر می شود . خواننده با کمی آشنائی به

زبان فارسی به آسانی و راحتی می تواند فارسی را درست بخواند

و بدون آشنائی ِ زیاد و تسلط کامل ِ قبلی به زبان فارسی

و اطلاع از اینکه این کلمه در این جمله

سَبَب خوانده می شود و نه سِبَب ، و نه سُبَب ،

کلمه را درست بیان می کند .

.

وقتی نوشتن و خواندن کامل باشد ، آنچه گفته می شود

درست نوشته می شود. پس آنچه نوشته شده هم به

درستی خوانده می شود ، و می تواند در یاد گیری

و آموزش ِ زبان فارسی هم کمک خوبی باشد.

..